Home

De meesten van jullie weten het ondertussen al. Maar om iedereen op de hoogte te houden. Ik ben alweer terug in Nederland. Toen ik de vorige weblog schreef dat ik een maand langer zou blijven was ik super blij, en nu voel ik mij een beetje raar. Het voelt heel erg raar om weer "thuis" in Nederland te zijn.

De meesten van jullie zullen het ondertussen al wel hebben gehoord dat ik nog 4 weken langer hier bij het geweldige Palm Tree blijf. Het verhaal daar achter is dat ik afgelopen vrijdag bij de meeting het al behoorlijk moeilijk kreeg bij het horen dat ik de week er op alweer moest vertrekken.

Ros die ook bij de meeting was zag dat en riep mij later in de middag bij haar of we ook even een "serious talk" konden hebben. Ze vroeg me of ik nog langer wilde blijven en of ik dit kon regelen. Ik begon natuurlijk helemaal te stralen en heb gelijk Jan en Ineke geemaild van mijn werk, of dit ook mogelijk was. Ondertussen heeft Ros dit ook overlegt met Peter en Yvon, want die moeten er natuurlijk ook mee eens zijn. Ze vonden dit gelukkig ook geen probleem.

Het houd maar niet op het genieten hier. Vorige week zondag zijn we na dat we met z'n allen naar de kerk waren geweest naar het zwembad geweest. Sommige kinderen renden uit de auto omkleden en weer terug in de auto. Terwijl we pas een half uur later weg gingen. Zo schattig! Yvon had toen we terug kwamen al een heerlijke lunch voor iedereen gemaakt. Zodat we lekker konden picknicken.

En genoten hebben ze zeker. Het was nog een hele klus om iedereen het zwembad uit te krijgen. L zegt: Ah toe nog 1 keer van mijn favourite glijbaan. Dus ik ach ja natuurlijk. En vervolgens zie ik haar nog 5 keer voorbijkomen. Lachen natuurlijk omdat ik nooit zo snel als haar ben.
Vervolgens is het de hele afgelopen week aftellen geweest. Totdat het moment dat ze naar kamp gingen. De één stond nog meer te trappelen dan de ander. En op donderdag waren ze niet meer te houden, en druk dat ze waren. Maar wel super al die enthousiaste gezichtjes.

Ik blijf het maar zeggen de tijd gaat snel, te snel. Mem is ondertussen alweer een week weg. Van de 4 vrijwilligers zijn er 3 op vrijdag weggegaan en de andere op zondag vroeg. Dus toen had ik het rijk eventjes heerlijk voor mij alleen. Dus dat hield in wassen, vegen, bedden opmaken, poetsen en nog meer poetsen. Maar wel even lekker om alleen te zijn.


Zondagochtend zijn we met alle kinderen, Peter, Yvon en ik naar de kerk geweest. Een hele belevenis opzich. Het is allemaal vrolijker. Eerst word er een half uur gezongen met een band met gitaar, keyboard, drum en zang. Daarna is er een overdenking van een hele leuke pastoor. Die ook een grapje tussendoor maakt. En hij zet je ook echt aan het denken. Na de tijd is er nog thee/koffie om nog na te praten.
Afgelopen maandag en dinsdag heb ik in de creche geholpen bij al die schattige kindjes. En ze zijn nog schattiger als ze slapen haha..

Afgelopen woensdag hadden we vrijwilligersdag. Om 10 uur waren alle vrijwilligers uit omgeving Durban verzamelt bij Palm Tree en hebben we hun een rondleiding gegeven.
Daarna was het tijd om bij de andere projecten langs te gaan. Het was weer indrukwekkend vooral bij Bobbi Bear! Fantastisch wat die mensen daar doen. De vrouwen van Bobbi Bear bieden de eerste hulp aan mishandelde of verkrachte kinderen. En ze zetten alles op alles om de dader in de gevangenis te zetten. Zelfs als dat betekend dat ze zelf de man uit zijn huis moeten halen om hem naar het politiebureau te brengen. Omdat de politie zelf daar toch iets te lui voor is.
Als iedereen maar een klein beetje zou hebben van wat de vrouwen van Bobbi Bear doen, dan zou de wereld toch een heel stuk beter zijn.
Tegen de avond zijn we met z'n allen heerlijk uit eten geweest met alle vrijwilligers. Met een super uitzicht op zee.

Het is alweer een hele tijd geleden, ik kan het bijna niet bijhouden zo snel gaat het hier. Het internet op Palm Tree is er al een tijdje af dus ik heb geen weblogje kunnen schrijven. Dus vandaag maar naar een internetcafé gegaan. Dit verhaaltje had ik al wel geschreven dus dan zal ik het nog maar even plaatsen.

Vorige week rond deze tijd waren we nog maar net onderweg! En zat ik mij heel erg af te vragen hoe het zou zijn. Herkennen de kinderen mij nog? Zou de 2e keer net zo geslaagd worden als de 1e keer? Is 2 maand te lang of te kort? Word het afscheid nog zwaarder? Wil ik hier na 2 maand nog wel weg?

Maar de eerste vraag was zomaar van de baan geveegd. Na de 1e nacht in een heel mooi hostel hebben door gebracht. Kwam om 12 uur Peter (project coördinator van Palm Tree) ons op halen. Eindelijk!! Dat ik zat te trappelen van binnen was nog maar zacht uitgedrukt. Helaas voor mij, maar gelukkig voor de kinderen waren ze uitgenodigd door Funland om daar een paar uur door te brengen. J. was wel thuis want die is autistisch en kan niet tegen veel mensen en luide muziek etc. Dus die was de eerste van de kinderen die ik zag. Hij moest wel even kijken maar herkende mij wel snel. Wat echt een super gevoel gaf.

Hallo iedereen,

Ik heb het hier heel erg naar mn zin. Heel fijn om iedereen weer terug te zien! Van de week zal ik nog even een langer verhaaltje schrijven maar voor de verdere ervaringen kunnen jullie alvast bij mijn moeder haar weblog kijken.

Liefs Esther

Vorig jaar november kon ik niet beseffen dat ik in Zuid-Afrika zat, bij al die lieve kinderen van Palm Tree waar ik mijn hart heb verloren. Maar nu kan ik het niet beseffen dat ik over een paar uur weer die kant op ga. Het is nog steeds te onwerkelijk!

In Mei hebben Mem en ik de ticket al geboekt en alles geregeld. Vanaf dat moment keek ik er al naar uit en eigenlijk al vanaf het moment dat ik vorig jaar in het vliegtuig stapte terug naar Nederland. De maanden, weken, dagen en uren afgeteld.

En toch duren die laatste uren het langst. Kan niet wachten om de kinderen weer te zien spelen, lachen en te knuffelen.

Nogmaals wil ik iedereen super bedanken voor jullie gulle giften. De kinderen van Palm Tree verdienen het dubbel en dwars!

Voor de mensen die mij een kaartje willen sturen heb ik een adres:

Esther Boltjes
15 Wade Road
Amanzimtoti 4126
KwaZulu Natal
South Africa

Lieve allemaal,

Nog 21 "lange" dagen en dan ga ik weer vertrekken. Ik wou iedereen alvast bedanken die geld gedoneert heeft. Via deze weblog zal ik jullie op de hoogte houden hoe dat geld word besteed. Ik kan jullie alvast vertellen dat elke euro op een goede plaats terecht komt! Elk kind op Palm Tree verdiend het dubbel en dwars. Nogmaals bedankt!!

En natuurlijk kunnen jullie mijn verdere belevenissen hier ook volgen.
Tot in Zuid-Afrika!

Liefs Esther

I never wanted the time to pass by,
i wanted time to stand by,
i wanted the time to be all mine,
Because I never wanted to say Goodbye!
 
Saying goodbye, going away
Seems like goodbye's such a hard thing to say
Touching our hands, wondering why
It's time for saying goodbye.
 
I knew that moment had to come some day,
but I never expected it to be this way!
I wanted wings to fly by,
Because I never wanted to say Goodbye!
 
Saying goodbye, why is it sad?
Makes us remember the good times we've had
Much more to say, foolish to try
It's time for saying goodbye.
 
I wanted some place to hide.
Wanna smile, wanna cry.
Where is the good in goodbye? 
Because I never wanted to say Goodbye!
 
Now the final day arrived.
Somehow I know, we'll meet again
Not sure quite where and I don't know just when.

 
Vrijdag was weer een leuke dag. De dag ervoor was er weer een jarige, maar omdat donderdag een drukke dag is, was er geen tijd om te gaan shoppen met de jarige.
Vrijdag om 9 uur zijn we dan toch vertrokken naar de shoppingmall. Eerst een kado en dan weer een hamburger. Dit keer was het een jongetje die 10 jaar werd en die autistisch is. Wat vond hij het geweldig. Stralen en lachen.
Dat zo iets simpels voor ons hun zo blij maakt, zo fantastisch! Ik moest direct aan de “meeste” kinderen in Nederland denken. Waar bijna nooit iets goed genoeg is. Hoe omgekeerd de wereld is. Dat is nog steeds moeilijk te begrijpen.
’s Middags hebben we weer een feestje gehad met veel snoep en dat was dan weer de verjaardag.

Zaterdag weer vroeg opgestaan om naar Bobbi Bear te gaan. Super veel zin in.

Hallo iedereen,

Sinds een paar dagen hebben we weer internet op Palm Tree. Heb het eigenlijk helemaal niet gemist. Maar wel fijn dat ik nu rustig mijn verhaaltje typen en rustig foto´s er op kan zetten.
Het is een lekker rustig weekje tot nu toe. Op maandag volgens mij hebben Kunie en ik een aantal van de kinderen gesminkt wat ze helemaal fantastisch vonden. Ze hebben pepernoten gehad wat ze dan dogfood noemen.

 

Zaterdag was weeral een rustig dagje, lekker spelen, zwemmen en mens erger je nieten. Maar het was wel heel warm en binnen een uur was mijn halve rug verbrand. We hebben heerlijk een watergevecht gedaan en natuurlijk moest iedereen mij hebben. Ik heb niet de tijd gekregen om mn bikini aan te trekken. En zondag was ook een heerlijk lui dagje. De andere 3 vrijwilligers kwamen rond half 3 weer terug. Even bijgepraat. En rond half 9 kwam Myrna aan. Zij is 4.5 maand bij Palm Tree, maar ze was de afgelopen 2 weken toen wij hier waren aan het rond trekken met haar vader. 
Zij heeft het schooltje een beetje gereorganiseerd, dus het was vandaag weer allemaal wat normaal.

Verder heb ik niet zoveel spannends beleefd. Ook wel eens lekker om niet van die indrukwekkende dingen mee te maken.
Ondertussen ben ik alweer over de helft. Het gaat zooo snel. Voor mij dan.

Om iedereen blij te houden nog wat foto's :)